ਸ਼ਬਦ- ਬੋਧ (Shabad Bodh)
ਸ਼ਬਦ, ਭਾਸ਼ਾ ਦੀ ਛੋਟੀ ਤੋਂ ਛੋਟੀ ਸੁਤੰਤਰ (independent) ਤੇ ਸਾਰਥਕ (simple) ਇਕਾਈ ਹੈ, ਜੋ ਵਰਨਾਂ, ਲਗਾਂ ਤੇ ਲਗਾਖਰ ਦੇ ਸਹੀ ਜੋੜ-ਮੇਲ ਤੋਂ ਬਣਦੀ ਹੈ; ਜਿਵੇਂ :
- ਸ਼ਰਬਤ, ਪੰਜਾਬ, ਸਕੂਲ ਆਦਿ।
ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬਣੇ ਹਨ:
- ਸ਼ਬਦ= ਸ਼ + ਰ + ਬ + ਤ (ਵਰਨ)
- ਪੰਜਾਬ = ਪੰ + ਜ + ਆ + ਬ (ਪ, ਜ, ਬ – ਵਰਨ, ੰ ਲਗਾਖਰ ਤੇ ‘ਆ’ ਲਗ ਹੈ)
- ਸਕੂਲ = ਸ + ਕ + ਊ + ਲ (ਸ, ਕ, ਲ = ਵਰਨ, ੂ ਲਗ ਹੈ)
“ਸ਼ਬਦ ਵਰਨ, ਲਗਾਂ ਅਤੇ ਲਗਾਖਰਾਂ ਦੇ ਉਸ ਸਮੂਹ (ਜੜਤ) ਨੂੰ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਰਥਕ ਹੋਵੇ।”
ਉਦਾਹਰਨ ਵਜੋਂ ‘ਕ, ਮ, ਲ’ ਵਰਨਾਂ ਤੋਂ ਬਣਨ ਵਾਲੇ ਸਾਰਥਕ ਸ਼ਬਦ ਇਹ ਹਨ:
- ਕ + ਮ + ਲ = ਕਮਲ
- ਕ + ਲ + ਮ = ਕਲਮ
- ਲ + ਮ + ਕ = ਲਮਕ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ‘ਕ, ਲ ਅਤੇ ਕੰਨਾਂ’ ਤੋਂ ਬਣਨ ਵਾਲੇ ਸ਼ਬਦ ਇਹ ਹਨ:
- ਕ + ਲ = ਕਲ
- ਕ + ਆ + ਲ = ਕਾਲ
- ਕ + ਆ + ਲ + ਆ = ਕਾਲਾ
- ਕ + ਲ + ਆ = ਕਲਾ
ਸ਼ਬਦ ਦੀਆਂ ਕਿਸਮਾਂ
ਵਰਤੋਂ ਦੇ ਆਧਾਰ ’ਤੇ
- ਕੋਸ਼ਗਤ ਸ਼ਬਦ:
ਕੋਸ਼ਗਤ ਸ਼ਬਦਾਂ ਤੋਂ ਭਾਵ ਉਨ੍ਹਾਂ ਸ਼ਬਦਾਂ ਤੋਂ ਹੈ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮੁਢਲੀ ਇਕਾਈ ਵਜੋਂ ਕੋਸ਼(Dictionary) ਵਿਚ ਦਰਜ ਕਰਨ ਲਈ ਵਰਤਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ‘ਕੁਰਸੀ’ ਕੋਸ਼ਗਤ ਸ਼ਬਦ ਹੈ ਜਿਸ ਵਿਚ ਇਸ ਦਾ ਅਰਥ ਹੈ ਇਕ ਵਸਤੂ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਬੈਠਣ ਦਾ ਕੰਮ ਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। - ਵਿਆਕਰਨਕ ਸ਼ਬਦ:
ਪੰਜਾਬੀ ਵਾਕਾਂ ਵਿਚ ਵਰਤੇ ਜਾਣ ਵਾਲੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸ਼ਬਦ ਰੂਪਾਂ ਨੂੰ ਵਿਆਕਰਨਕ ਸ਼ਬਦ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜਿਵੇਂ ਕੁਰਸੀ; ਨਾਂਵ, ਵਸਤ-ਵਾਚਕ ਨਾਂਵ, ਇਕ ਵਚਨ, ਇਸਤਰੀ-ਲਿੰਗ ਆਦਿ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪ ਵਿਆਕਰਨਕ ਦਰਜਾ ਰਖਦੇ ਹਨ।
ਅਰਥ ਦੀ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਅਧਾਰ ’ਤੇ
- ਸਾਰਥਕ ਸ਼ਬਦ:
ਸਾਰਥਕ ਸ਼ਬਦ ਉਹ ਹੁੰਦੇ ਹਨ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਆਪਣੇ ਕੋਈ ਨਿਸਚਿਤ ਭਾਵ ਅਥਵਾ ਅਰਥ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਦੂਸਰੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਵਿਚ ਅਜਿਹੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨੂੰ ਅਰਥ-ਭਰਪੂਰ ਸ਼ਬਦ ਵੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜਿਵੇਂ: ਗੱਡੀ, ਕੁਰਸੀ, ਫੁੱਲ, ਕਾਂ, ਚਿੜੀ, ਘਰ, ਦੌੜ, ਰਾਮ, ਜਲੰਦਰ ਆਦਿ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਾਰੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਕਿਰਤੀ ਤੋਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅਰਥਾਂ ਦਾ ਬੋਧ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਕਿਸੇ ਖ਼ਾਸ ਵਸਤੂ, ਨਾਂ ਆਦਿ ਵੱਲ ਸੰਕੇਤ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਇਸ ਲਈ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਾਰਥਕ ਸ਼ਬਦ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। - ਨਿਰਾਰਥਕ ਸ਼ਬਦ:
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਸ਼ਬਦਾਂ ਦੇ ਕੋਈ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਅਰਥ ਪ੍ਰਾਪਤ ਨਾ ਹੋਣ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਿਰਾਰਥਕ ਸ਼ਬਦ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜਿਵੇਂ ਰੋਟੀ-ਰਾਟੀ, ਪਾਣੀ-ਧਾਣੀ, ਚਾਹ-ਚੂਹ ਆਦਿ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਸ਼ਬਦਾਂ ਵਿਚ ਰਾਟੀ, ਧਾਣੀ ਅਤੇ ਚੂਹ ਸ਼ਬਦ ਨਿਰਾਥਕ ਹਨ। ਇੱਥੇ ਨਿਰਾਰਥਕ ਸ਼ਬਦਾਂ ਬਾਰੇ ਇਹ ਗੱਲ ਧਿਆਨ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਇਕੱਲੇ ਨਹੀਂ ਉਚਾਰੇ ਜਾਂਦੇ ਬਲਕਿ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਹੋਂਦ ਸਾਰਥਕ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨਾਲ ਹੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਪਰੰਤੂ ਅਜਿਹੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨੇ ਸਾਰਥਕ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨਾਲ ਆ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇਕ ਨਿਸਚਿਤ ਸੇਧ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕੀਤੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅਰਥਾਂ ਨੂੰ ਗੂੜ੍ਹਾ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ ਅਜਿਹੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਿਰਾਰਥਕ ਵੀ ਨਹੀਂ ਕਿਹਾ ਜਾ ਸਕਦਾ।
ਬਨਤਰ ਦੇ ਅਧਾਰ ’ਤੇ
- ਮੂਲ ਸ਼ਬਦ ਜਾਂ ਰੂੜ ਸ਼ਬਦ:
ਉਹ ਸ਼ਬਦ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਅੱਗੋਂ ਹੋਰ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿਚ ਨਾ ਵੰਡਿਆ ਜਾ ਸਕੇ, ਅਜਿਹੇ ਸ਼ਬਦ ਪਰੰਪਰਾ ਤੋਂ ਹੀ ਕਿਸੇ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਅਰਥਾਂ ਵਿਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮੂਲ ਸ਼ਬਦ/ਰੂੜ ਸ਼ਬਦ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ: ਨਮਕ (ਨਮ + ਕ/ਨ + ਮਕ), ਅੰਗੂਰ (ਅੰ + ਗੂਰ) ਸ਼ਬਦ ਨਿਖੇੜ ਨਿਰਾਰਥਕ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਇਹ ਮੂਲ ਸ਼ਬਦ ਹਨ। - ਰਚਿਤ ਸ਼ਬਦ/ਯੋਗਿਕ ਸ਼ਬਦ:
ਉਹ ਸ਼ਬਦ ਜੋ ਦੋ ਜਾਂ ਦੋ ਤੋਂ ਵੱਧ ਸ਼ਬਦਾਂ ਦੀ ਮਦਦ ਨਾਲ ਰਚੇ ਜਾਣ। ਮੂਲ ਸ਼ਬਦ ਹੀ ਰਚਿਤ ਸ਼ਬਦ ਬਣਾਉਣ ਦੇ ਸਮਰੱਥ ਹੁੰਦੇ ਹਨ; ਜਿਵੇਂ ਗੁਰਮੁਲ, ਰੇਲ-ਗਡੀ, ਕਪੁੱਤਰ ਆਦਿ। ਰਚਿਤ ਸ਼ਬਦ ਦੋ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ:
(1) ਸਮਾਸੀ ਸ਼ਬਦ: ਦੋ ਜਾਂ ਦੋ ਤੋਂ ਵੱਧ ਸ਼ਬਦਾਂ ਦੇ ਜੋੜ ਤੋਂ ਬਣਨ ਵਾਲੇ ਸ਼ਬਦ ਸਮਾਸੀ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਜੋੜਨੀ (“-” Hyphen) ਲਾ ਕੇ ਲਿਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜਿਵੇਂ ਚੰਗਾ-ਮਾੜਾ, ਘਰ-ਬਾਰ, ਦਿਨ-ਰਾਤ ਆਦਿ।
(2) ਉਤਪੰਨ ਸ਼ਬਦ: ਉਹ ਸ਼ਬਦ ਜੋ ਮੂਲ ਸ਼ਬਦ ਦੇ ਅੱਗੇ ਜਾਂ ਪਿੱਛੇ ਜੋੜ ਕੇ ਬਣਾਏ ਜਾਣ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਅਗੇਤਰ-ਪਿਛੇਤਰ ਸ਼ਬਦ ਆ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਬਣੇ ਨਵੇਂ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨੂੰ ਜੋੜਨੀ ਨਹੀਂ ਲਾਈ ਜਾਂਦੀ; ਜਿਵੇਂ ਉਪ ਰਾਸ਼ਟਰਪਤੀ, ਅਵਿਕਾਰੀ, ਸਪੁੱਤਰ, ਪਾਠਸ਼ਾਲਾ ਆਦਿ।
ਉਤਪਤੀ ਦੀ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਤੋਂ ਸ਼ਬਦ-ਵੰਡ
(1) ਤਤਸਮ ਸ਼ਬਦ:
ਉਹ ਸ਼ਬਦ ਜੋ ਦੂਜੀਆਂ ਭਾਸ਼ਾਵਾਂ ਤੋਂ ਜਿਉਂ ਦੇ ਤਿਉਂ ਹੀ ਪੰਜਾਬੀ ਵਿਚ ਸ਼ਾਮਲ ਕਰ ਲਏ ਜਾਣ; ਜਿਵੇਂ:
ਸੰਸਕ੍ਰਿਤ ਤੋਂ: ਗਿਆਨ, ਯਾਤਰਾ, ਸ਼ਕਤੀ, ਲਘੂ ਆਦਿ
ਅੰਗਰੇਜ਼ੀ ਤੋਂ: ਸਕੂਲ, ਸਾਈਕਲ, ਰੋਲ, ਗਲਾਸ, ਕਾਪੀ ਆਦਿ
ਅਰਬੀ-ਫ਼ਾਰਸੀ ਤੋਂ: ਬਾਦਸ਼ਾਹ, ਵਕੀਲ, ਤੀਰ, ਕਮਾਲ, ਬੰਦੂਕ, ਚਾਕੂ, ਚਸ਼ਮਾ ਆਦਿ
ਹਿੰਦੀ ਤੋਂ: ਕਵੀ, ਪਤੀ, ਪੁੱਤਰ ਆਦਿ।
(2) ਤਦਭਵ ਸ਼ਬਦ:
ਉਹ ਸ਼ਬਦ ਜਿਹੜੇ ਦੂਜੀਆਂ ਭਾਸ਼ਾਵਾਂ ਤੋਂ ਲਏ ਤਾਂ ਗਏ ਹੋਣ ਪਰ ਪੰਜਾਬੀ ਵਿਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਰੂਪ ਬਦਲ ਗਿਆ ਹੋਵੇ; ਜਿਵੇਂ:
| ਸੰਸਕ੍ਰਿਤ | ਪੰਜਾਬੀ |
|---|---|
| ਪੰਚ | ਪੰਜ |
| ਦੀਪ | ਦੀਵਾ |
| ਲਕਸ਼ਮੀ | ਲੱਛਮੀ |
| ਸ਼ੋਕ | ਸੋਗ |
| ਦੇਸ਼ | ਦੋਸ |
| ਅੰਗਰੇਜ਼ੀ | ਪੰਜਾਬੀ |
|---|---|
| ਲਾਰਡ | ਲਾਟ |
| ਆਂਟ | ਆਂਟੀ |
| ਸੈਲੇਡ | ਸਲਾਦ |
| ਅਲਮੀਰਾ | ਅਲਮਾਰੀ |
| ਆਫ਼ੀਸਰ | ਅਫ਼ਸਰ |
| ਹਿੰਦੀ | ਪੰਜਾਬੀ |
|---|---|
| ਹਿਰਦਯ | ਹਿਰਦਾ |
| ਮੂਲਯ | ਮੁੱਲ |
| ਸ਼ਿਕਸ਼ਾ | ਸਿੱਖਿਆ |
| ਨਵਮੀਂ | ਨੌਵੀਂ |
(3) ਦੇਸੀ ਸ਼ਬਦ:
ਆਪਣੇ ਦੇਸ਼ ਦੇ ਲੋਕ-ਜੀਵਨ ਵਿਚ ਬੋਲਜਾਲ ਦੇ ਉਹ ਸ਼ਬਦ ਜੋ ਆਪਣੀ ਸੰਸਕ੍ਰਿਤੀ ਦੇ ਹੋਣ; ਜਿਵੇਂ: ਇੱਟ, ਖੁਰਪਾ, ਕੱਦੂ, ਮੰਜੀ, ਛਾਤੀ ਆਦਿ ਅਜਿਹੇ ਸ਼ਬਦ ਕਿੱਤਿਆਂ, ਸੰਦਾਂ, ਖਾਣ-ਪੀਣ ਆਦਿ ਨਾਲ ਸਬੰਧਤ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।
ਰੂਪ ਦੇ ਅਧਾਰ ’ਤੇ ਸ਼ਬਦ-ਵੰਡ
(1) ਵਿਕਾਰੀ ਸ਼ਬਦ:
ਉਹ ਸ਼ਬਦ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਕੋਈ ਨਾ ਕੋਈ ਤਬਦੀਲੀ ਆ ਜਾਵੇ ਭਾਵ ਉਹ ਸ਼ਬਦ ਜੋ ਵਿਆਕਰਨਕ ਸ਼ਬਦਾਵਲੀ ਵਿਚ ਆਪਣਾ ਰੁਪ ਬਦਲ ਲੈਣ, ਉਹ ਵਿਕਾਰੀ ਸ਼ਬਦ ਹੁੰਦੇ ਹਨ; ਜਿਵੇਂ: ਮੁੰਡਾ-ਮੁੰਡੇ, ਮੁੰਡਿਆ, ਮੁੰਡਿਓ ਆਦਿ।
(2) ਅਵਿਕਾਰੀ ਸ਼ਬਦ:
ਉਹ ਸ਼ਬਦ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਕਿਸੇ ਵੀ ਸਮੇਂ ਕਿਸੇ ਵੀ ਕਿਸਮ ਦੀ ਕੋਈ ਤਬਦੀਲੀ ਨਹੀਂ ਵਾਪਰਦੀ, ਭਾਵ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਰੂਪ ਉਹੋ ਹੀ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਯੋਜਕ ਆਉਂਦੇ ਹਨ; ਨੇ, ਨੂੰ, ਕਿ, ਪਰ, ਤੋਂ, ਫਿਰ, ਹਾਂ ਆਦਿ।
ਵਿਆਕਰਨਕ ਵਰਗ ਤੋਂ ਸ਼ਬਦ-ਵੰਡ
ਹਰ ਸ਼ਬਦ ਦਾ ਸਬੰਧ ਨਾ ਕਿਸੇ ਵਿਆਕਰਨਕ ਵਰਗ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਅਧਾਰ ’ਤੇ ਸ਼ਬਦ ਅੱਠ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹਨ:
- ਨਾਵ, ਪੜਨਾਂਵ, ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਣ, ਕਿਰਿਆ, ਕਿਰਿਆ-ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਣ, ਸੰਬੰਧਕ, ਯੋਜਕ ਅਤੇ ਵਿਸਮਿਕ।
ਪ੍ਰਤਿਯੋਗੀ ਪ੍ਰੀਖਿਆਵਾਂ ਵਾਸਤੇ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਨੋਟਸ
- ਸ਼ਬਦ ਸਮੂਹ ਅਤੇ ਸਮਾਸ:
ਪ੍ਰਤਿਯੋਗੀ ਪ੍ਰੀਖਿਆਵਾਂ ਵਿਚ ਸਮਾਸ ਅਤੇ ਸ਼ਬਦ ਸਮੂਹ ਬਾਰੇ ਪ੍ਰਸ਼ਨ ਪੁੱਛੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਸਮਾਸ ਦੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਪ੍ਰਕਾਰ ਜਿਵੇਂ ਦਿੱਤਵ ਸਮਾਸ, ਤਤਪੁਰੁਸ਼ ਸਮਾਸ, ਬਹੁਬਰੀਹੀ ਸਮਾਸ ਆਦਿ ਨੂੰ ਸਮਝਣਾ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪਛਾਣ ਕਰਨਾ ਬਹੁਤ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਹੈ। - ਸ਼ਬਦਾਂ ਦੀ ਉਤਪਤੀ:
ਪ੍ਰਤਿਯੋਗੀ ਪ੍ਰੀਖਿਆਵਾਂ ਵਿਚ ਸ਼ਬਦਾਂ ਦੀ ਉਤਪਤੀ ਦੇ ਸਰੋਤ ਬਾਰੇ ਪ੍ਰਸ਼ਨ ਪੁੱਛੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਦਾਹਰਨ ਦੇ ਤੌਰ ‘ਤੇ ਸ਼ਬਦ ਸੰਸਕ੍ਰਿਤ, ਅੰਗਰੇਜ਼ੀ, ਅਰਬੀ, ਫ਼ਾਰਸੀ ਜਾਂ ਪੰਜਾਬੀ ਦੇਸੀ ਸ਼ਬਦਾਂ ਤੋਂ ਲਏ ਗਏ ਹਨ ਜਾਂ ਨਹੀਂ ਇਸ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਹੈ। - ਸ਼ਬਦਾਂ ਦੀ ਅਰਥਕ ਸਮਝ:
ਪ੍ਰਤਿਯੋਗੀ ਪ੍ਰੀਖਿਆਵਾਂ ਵਿਚ ਸ਼ਬਦਾਂ ਦੇ ਅਰਥ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਪ੍ਰਯੋਗ ਬਾਰੇ ਪ੍ਰਸ਼ਨ ਪੁੱਛੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਸਾਰਥਕ ਅਤੇ ਨਿਰਾਰਥਕ ਸ਼ਬਦਾਂ ਦੀ ਪਛਾਣ ਕਰਨਾ ਵੀ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਹੈ। - ਸ਼ਬਦਾਂ ਦੀ ਸ਼ੁਦਧਤਾ:
ਪ੍ਰਤਿਯੋਗੀ ਪ੍ਰੀਖਿਆਵਾਂ ਵਿਚ ਸ਼ਬਦਾਂ ਦੀ ਸ਼ੁਦਧਤਾ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਰੂਪ ਵਿਚ ਵਿਕਾਰੀ ਅਤੇ ਅਵਿਕਾਰੀ ਸ਼ਬਦਾਂ ਬਾਰੇ ਪ੍ਰਸ਼ਨ ਪੁੱਛੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਸ਼ਬਦਾਂ ਦੀ ਸ਼ੁਦਧਤਾ ਲਈ ਸ਼ਬਦ-ਵਿਕਾਰ ਦੀ ਸਮਝ ਜ਼ਰੂਰੀ ਹੈ। - ਪਿਛਲੇ ਸਾਲਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਸ਼ਨ-ਪੱਤਰਾਂ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ:
ਪ੍ਰਤਿਯੋਗੀ ਪ੍ਰੀਖਿਆਵਾਂ ਵਿਚ ਪਿਛਲੇ ਸਾਲਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਸ਼ਨ-ਪੱਤਰਾਂ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਲੈਣਾ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਮਝ ਵਧਾਉਣਾ ਵੀ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਹੈ। ਇਹ ਤਿਆਰੀ ਨੂੰ ਵਧੇਰੇ ਪ੍ਰਭਾਵਸ਼ਾਲੀ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ। - ਵਿਆਕਰਨਕ ਸ਼ਬਦ ਰੂਪਾਂ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ:
ਪ੍ਰਤਿਯੋਗੀ ਪ੍ਰੀਖਿਆਵਾਂ ਵਿਚ ਵਿਆਕਰਨਕ ਸ਼ਬਦ ਰੂਪਾਂ ਜਿਵੇਂ ਨਾਂਵ, ਪੜਨਾਂਵ, ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਣ, ਕਿਰਿਆ, ਕਿਰਿਆ-ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਣ ਆਦਿ ਬਾਰੇ ਵਿਸਤ੍ਰਤ ਜਾਣਕਾਰੀ ਹੋਣਾ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਹੈ।
ਨੋਟ: ਇਹ ਲੇਖ ਪ੍ਰਤਿਯੋਗੀ ਪ੍ਰੀਖਿਆਵਾਂ ਦੇ ਉਮੀਦਵਾਰਾਂ ਲਈ ਵਿਸਤ੍ਰਤ ਅਤੇ ਸਹੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ।